| Indien kranten en magazines opteren voor het aanbieden van betalende content, dan dienen zij een (niet-uitsluitende) keuze te maken tussen het abonnementsmodel en pay-per-view om inkomsten te generen. Volgens Odlyzko (2003) betalen consumenten liever een vaste prijs dan herhaaldelijk kleine betalingen, wat in het voordeel pleit van het abonnementsmodel. The Economist kan hier misschien fungeren als illustratie. In maart 2002 lanceerde The Economist een pay-per-view toegangsoptie voor 2,95 US dollar per artikel en 9,95 US dollar per 5 artikelen. Tegen maart 2004 was de bundel van 5 artikelen echter al afgevoerd, en tegen maart 2005 was de pay-per-view toegangsoptie helemaal verdwenen. Blijkbaar was het pay-per-view model dus niet zo’n groot succes. Bovendien is er gevaar voor kannibalisatie indien een krant beslist om pay-per-view aan te bieden als alternatieve toegangsmethode, naast de abonnementsvorm. Indien de prijs van een individueel artikel te hoog is, is het niet aantrekkelijk voor occasionele lezers. Indien het te laag geprijsd is, is het abonnementsconcept minder interessant en kan dit laatste in aantal afnemen. De prijszetting voor beide opties is bijgevolg een moeilijke opgave. | Naast deze twee inkomstenbronnen, bestaan er nog verscheidene andere mogelijke toegangsopties. Sommige kranten bieden een soort van ‘X-kredietenkaart’ aan, waarmee lezers X artikelen online kunnen kopen. Een andere optie is het kopen van een ‘dagpas’ om 24u non-stop toegang tot de website te krijgen. Sommige kranten bieden zelfs een 10-dagenpas aan, wat 10 dagen volledige toegang tot de site geeft. Andere online uitgevers hebben ervoor gekozen om een prijs aan te rekenen voor het lezen van hun columnisten, en dit op een pay-per-view of pay-per-week basis. Ter conclusie kan men stellen dat kranten volop aan het experimenteren zijn met een brede waaier aan inkomsten-modellen, wat samen met de overstap van ‘enkel print’ naar ‘print en online’, voor heel wat kopbrekers kan zorgen. |